Tja, mijn stappen op het (hardloop-)pad van het leven...

Probeer momenteel weer stappen in de juiste richting te zetten. Zowel op het gewone levenspad als op het hardlooppad. Of is dat verweven met elkaar op het moment dat je een sporter bent? Feit is dat ik het pad wat kwijt ben. Welke richting ik op moet, hoe ik tot rust kom en hoe ik mij moet motiveren, hoe en wat ik moet eten en wie en wat mij inspireert.... enzovoort.

Laat ik maar een after-marathon-dip noemen. Ben moe, zowel fysiek als mentaal. Met als hoogtepunt (of dieptepunt) de week na de halve marathon op Terschelling, de Bereloop, 7 weken na dato. En dat in een prachtige 1:56:36 (gem. 10.86/uur) op één van de zwaarste en mooiste marathons van Nederland! Ik kon daar niet van genieten. Had het gevoel dat het geen prestatie van formaat was. Keek naar mijn medelopers van de Loopgroep die ik normaal makkelijk voor bleef. En dat deed me wat. En waarom? Ik weet het niet. De hoop dat ik na de marathon sterk zou zijn... dat ik alles aan zou kunnen.

Intussen ben ik twee weken verder. Twee weken van veel slapen, lezen en niet sporten. Wel praten en masseren. Praten over het lopen en masseren en aandacht geven aan de spieren. Praten over lopen met trainers die (nog) niet mijn looptrainer zijn, een andere kijk op lopen horen en beleven. Een aandere kijk op inspanning en de daar bij behorende ontspanning. Hoe om te gaan met teleurstellingen en met aandacht die mensen je willen geven ook al ben je daar (nog) niet aan toe...

De eerste zin om weer te gaan lopen kom langzaam dichterbij. Ik kijk wel wanneer de zin aanklopt, misschien ga ik dinsdag wel weer beginnen. Bij Atte in de groep wel te verstaan. De prestatiegroep is me heel wat te hoog gegrepen. Misschien wel helemaal niet meer, ik weet het nog niet. Eerst maar weer eens plezier in het lopen weer terugkrijgen...