En weer ben ik een week verder. Een week waarin ik niet zoveel gedaan heb wat lopen en sporten betreft. Afgelopen maandag ging het sporten he-le-maal niet. Heb als een bezetene me afgemat zodat ik het gevoel had dat ik toch wat kon. Voor mijn gevoel kon ik helemaal niks, was ik een vod. Iedereeen die me aandacht wilde geven kon ik wel wegkijken. Ik hoopte dat er op mijn voorhoofd stond: laat me aub met rust!!
Als de trainer me eindelijk aanspreekt knapt er iets en komen de traantjes (weer). Traantjes die zooo hoog zitten de laatste tijd. Maar goed, het lucht ook even op. Herken mijn gevoel zo goed, en ik zie er wel regelmaat in. Heb wat oude bewaarde mails doorgelezen van de afgelopen jaren en ik lees dat ik vaak in de donkere dagen van de winter moeite heb met functioneren. In de mail lees ik steeds weer hetzelfde wat ik een trainer uitleg waarom het niet wil, het niet gaat en ik er geen vertrouwen in heb. Het komt elke keer weer terug, elke winter weer. Ben er wel een beetje klaar mee, maar weet nog niet wat ik er aan moet doen.

Dinsdagavond eindelijk weer eens een training gevolgd, bij Atte dit keer. Het ging wel redelijk. Ben het lopen nog niet verleerd gelukkig. En het voelt weer vertrouwd, het lopen. Op de een of andere manier gaat het in je lijf zitten en hoort het bij je. Dit hoort bij mij en dit is mij.... !!!