Tjong, zo'n crematie hakt er toch wel behoorlijk in. Gisteren vond het afscheid plaats van Geerte Draaisma-Noordhuis, lieve mams van Frederike. Afgelopen maandag toen wij door Keulen dwaalden is Geerte overleden. In de Dom in Keulen heb ik een kaarsje aangestoken en heb even bij Geerte stil gestaan, niet wetende dat ze toen waarschijnlijk al overleden was. Het kaarsje was niet specifiek voor Geerte maar ook voor Margriet die haar kindje bij zich draagt. En voor een ieder die me lief is...
Na de plechtigheid gingen we naar de Pitch&Putt waar koffie klaar stond. Even later een broodje en een soepje. Je kon zien dat de familie elkaar hartelijk begroette en fijn met elkaar sprak. Eenmaal thuis kon ik de draai niet helemaal vinden. Eerst maar boodschappen gedaan om daar van af te zijn. Thuisgekomen de boodschappen in de keuken gezet en met een flinke zak drop op de bank gaan zitten. Blehh, geen zin en lusteloos. Zak drop leeg, dan maar aan de pindaknabbels, ook die zak ging leeg. Ondertussen voelde ik me steeds ellendiger worden. Maar het werd tijd om wat te doen want de kinderen moesten opgehaald worden en het eten moest van te voren klaar zodat alleen de oven nog maar aanhoefde als ik thuis zou komen. In sneltreinvaart alle boodschappen opgeruimd en de lasagne ovenklaar gemaakt.
Eenmaal weer thuis de oven aan en dan maar een glaasje wijn. Dom natuurlijk want dat heeft helemaal zijn negatieve invloed op mijn gemoedstoestand. Op dat moment ging het wel lekker, nog maar een glaasje en onder het eten ook nog één. Annyck was beweegelijk en wilde niet stilzitten, alleen maar gedragen en heen en weer geschommeld worden. Om kwart over zeven heb ik haar op bed gebracht toen Henk eindelijk thuis kwam. Vond het sneu om haar van te voren al op bed te leggen zodat Henk haar niet meer zou zien. Maar kostte me wel moeite om haar bezig te houden.

De hele avond op de bank heb ik me belabberd gevoeld en niet lekker. Voelde een verkoudheid opkomen en de neus ging dichtzitten. Kon wel janken... Heb het tot half 10 uitgehouden en ben naar boven gegaan. Slapen en niet na hoeven denken. Teveel gegeten en gesnoept, teveel wijn gehad zodat ik me slecht voelde. Heb maar weer mijn één van mijn motivatieboeken gepakt om me te laten zien dat ik niet de enige ben met eetbuien en dat je er wel van af kunt komen: Tem je eetmonster. Grappig boek, geschreven met zelfspot, vaart en een positieve boodschap. Het boek gaat over hoe de schrijfster (Sabine Wisman) probeerde haar Eetmonster te temmen. Over hoe ze de strijd met eten opgaf, afscheid nam van Eetmonster en weer vrienden werd met haar lieve lijf. Kwam niet zo ver, paar bladzijden en toen vielen mijn ogen dicht... Afsluiten van mezelf.

Vanmorgen pas om 0800 wakker na een onrustige nacht met veel zweten en dromen. Annyck van bed, Rik was al beneden en de gang van de dag werd ingezet. Annyck fles melk, Rik zijn crackers en ik mijn brood. Krant opgehaald en stukje gelezen. Annyck kon zich redelijk vermaken met de Duplo en Playmobil. Douchen en Annyck fruithap gegeven. Zelf aan de koffie en de creme-mergpijpjes. Eetmonster had er weer zin in en gromde er op los zodat er 4 naarbinnen gewerkt werden. Rik nog één en toen was er nog maar één over...

Ha!   Die heb ik in de kast gelegd...!!