Zo vroeg in het jaar al een loopdip... Hmm, hoe kan dat nou? Ik zou juist blij moeten zijn dat ik weer kan en mag lopen na 6 mnd niet hebben kunnen lopen... Hmm, iets om over na te denken dus...
Heb gisteravond uiteindelijk toch maar een rondje gelopen. Afgelopen woensdag heerlijk getraind in Julianaparkje. Donderdagochtend voelde mijn lijf wel een beetje stijf dus rust was niet zo gek. Dan vrijdag maar lopen. Vrijdag... geen zin, dan zaterdag maar lopen. Zaterdag... geen zin en eigenlijk ook geen gelegenheid (kwam dat nou eens mooi uit), dan zondag maar lopen. Zondag... na de visite bij schoonouders ben ik eerst het bed weer ingedoken en heb als een oude moeke nog 1 1/2 uur geslapen. En nog steeds geen zin om te lopen. Niet iets om echt blij van te worden. Tot een uur of acht in de avond ik ineens inspiratie kreeg. Dus dan ook direct maar de loopkleren aan, horloge mee en gaan met die banaan. Dat dachten meer mensen geloof ik, ik kwam Jannie tegen en niet lang daarna Robert en Frederike, gezellig samen aan het lopen. Ach was dus niet de enige die gewacht had tot de avond.
Maar hoe kan het nou dat ik zo moeilijk te motiveren ben? Geen zin om alleen te lopen? Te koud? Last van mijn lijf? Teveel aan het nadenken? Tsja, wie zal het zeggen.

Vandaag maar weer een nieuwe ronde met nieuwe kansen...