Een hele week verder met mijn gekneusde ribben. Een hele week alleen thuis met de 2 kids omdat Henk in Zwitserland zat. Vorige week zondag weggereden met een aantal collega's en afgelopen vrijdagavond om 23.00 uur pas weer terug. Van te voren zag ik er enorm tegenop om alles in mijn eentje te moeten doen maar eigenlijk viel het best wel mee. Het verschilde niet zoveel van andere weken, alleen het eten was anders, dat deden Rik en ik met z'n 2en ipv met z'n 3en. En alle avondvoedingen zelf doen om 23.00 uur... Uiteindelijk heb ik best wel een lekkere week gehad en heb me prima gered.
Maandagavond naar de sportschool geweest waar het nog niet zo lekker ging. Woensdag weer in de herkansing en heb stiekum even op de loopband gestaan en heb 10 minuten gelopen! Dat voelde heel goed. Er was wel pijn, maar niet belemmerend. Het zeurde wat maar verder niet. Ik was helemaal weer blij woensdag dat het zo goed voelde. Direct in mijn hoofd al weer plannen gemaakt voor de rest van de week. Vrijdag, zondag, dinsdag, donderdag etc.
Vrijdag-avond ging direct al de mist in omdat het de bedoeling was dat Henk op tijd thuis zou zijn, rond 20.00 uur. Maar, lang leve de files in Duitsland, het werd pas 23.00 uur. Geen lopen voor mij dus.
Zaterdag was het de bedoeling dat we zouden gaan voetballen, dus geen lopen voor mij. Helaas werden we 's ochtends gebeld met de in- en intrieste mededeling dat alle wedstrijden van BW werden afgelast vanwege een sterfgeval. Eeuwke Reidsma, secretaris van de jeugdcommissie is vrijdagavond door een afschuwelijk verkeersongeluk om het leven gekomen, zijn dochter raakte gewond. Dan stopt de wereld even met draaien en is voetballen of hardlopen even niet belangrijk. Heb de jongetjes en ouders van F8 ingelicht en ook direct maar Geert Jan en Roelof gebeld, die wisten het nog niet. Ook al was Eeuwke niet meer zo vaak op de Loopgroep, hij was nog wel lid. En van Roelof wist ik dat hij veel met Eeuwke heeft samengewerkt binnen BW. Die was ook met stomheid geslagen en wist ook niets uit te brengen. Al met al werd het een vreemde dag.
Zondag toch besloten om de Merenloop te gaan doen, ik had mijn kaart tenslotte nog. Martha zou met Frederike meelopen en ik wilde me bij hun aansluiten. Wel zo gezellig en dan wist ik zeker dat ik niet te snel zou lopen. Ik was al op tijd om mijn startnummer te halen en de leuke sfeer te proeven op het plein. Veel bekenden gezien en her en der een praatje gemaakt. Ondertussen Martha, Frederike en Niels gevonden. Na iedereen uitgezwaaid te hebben was het eindelijk onze beurt om te starten. Rustig zijn we vertrokken, beetje babbelen en wat kletsen. Frederike haar eerste wedstrijd na het ongeluk! Een enorme prestatie. Onderweg stond haar vader zelfs nog langs de kant, samen met haar broer die wat foto's maakte. Dit was wel even een momentje voor Fre... We hebben de 5km goed uitgelopen, we voelden ons alle 3 goed. Samen over de finish, een super gevoel!! Ben blij dat ik gegaan ben, ik had geen enorme pijn of zo, ik voelde af en toe wel wat, maar het was niet pijnlijk genoeg om te stoppen met lopen. Een beetje pijn is toch fijn?

Hoe was het ook al weer... Pain is so close to pleasure....??